Anke, 22 januari 2010
Verenigd Koninkrijk , Leeds 5°

Back in the LowLands!

Geachte lezer, bij deze alvast vriendelijk dank voor jullie interesse in mijn verhalen de afgelopen maanden. Dit zal hoogstwaarschijnlijk het laatste verhaaltje zijn dat ik zal schrijven over mijn belevingen in Leeds. Het zit er helaas weer op, ik ben afgelopen zondag weer in Nederland aangekomen en alles zal hier snel weer zo zijn als voorheen. En waarschijnlijk zal ik jullie nu vaker zien en spreken waardoor een blog bijhouden niet echt interessant meer is…
Excuses nog dat ik de afgelopen maand een beetje heb verzaakt bij het schrijven van mijn blog. Maar aangezien ik zo moe was vorig weekend en dat ik erg veel te doen had afgelopen week, zal ik nu maar verder gaan waar ik toen gebleven was.

En dat was in Edinburgh. Nadat de eerste dag voorbij was werd het logischerwijs tijd voor de tweede dag. We waren vroeg in de veren om geen moment van het daglicht te hoeven missen (aangezien het om half4/4uur donker werd). Als eerste besloten we om naar Edinburgh Castle te gaan. Van hieruit hadden we een prachtig uitzicht over de stad en kon je jezelf een goed beeld vormen hoe Edinburgh er in de tijd dat het gebouwd werd uitgezien moest hebben. Dit was echt super mooi en interessant om te zien. Na het Edinburgh Castle liepen we een winkel in waar de Scottish Tartan werd geweven, wat natuurlijk niet mag ontbreken bij een bezoek aan Schotland.
Boven aangekomen was een soort reisbureau voor reizen naar de Highlands en de Schotse kust e.d. Hier hebben we een bustocht geboekt voor de volgende dag. We kozen een tocht die ons verschillende kanten van Schotland zou laten zien, waaronder de meren en de Highlands en Stirling Castle. Eenmaal buiten besloten we een wandeling door de stad te maken. Na een late lunch gingen we even terug naar het hotel om ons wat warmer aan te kleden, want voor ´s avonds hadden we een ´Hunted Tour´ op de planning staan. Rond half 8 verzamelden we ons in het centrum vanwaar onze City of Dead tour zou beginnen. Onze gids vertelde echt prachtige verhalen over de geschiedenis van Edinburgh en alle ellende en ranzigheid die het gekend heeft. Nadat zij op verschillende plekken verhalen had verteld gingen we ondergronds. Aangezien Edinburgh op twee heuvels is gebouwd is er eeuwen geleden al een grote brug van de ene naar de andere kant gebouwd. Inmiddels is hiertussen alles dichtgebouwd en zie je nog maar 1 van de 15 bogen van deze brug. En onder de huizen zaten dus allerlei ruimtes die gebruikt werden om Wiskey op te slaan, maar waar later de landlopers, daklozen hoeren en zieken in kwamen te wonen. En waardoor er natuurlijk veel gespook rond is blijven hangen in deze vieze, griezelige, natte, ondergrondse ruimten. De verhalen die werden verteld waren heel interessant. Ik had altijd al graag een dergelijke tour willen doen om te kunnen zien wat dat met mij deed. Wat je daadwerkelijk voelt of ziet, maar dit bleek dus helemaal niets te zijn! Ik stond er wel heel open voor, maar niks gebeurde. Uiteindelijk was het dus een leuk uitstapje, maar weinig engs of griezeligs.

Na de tour zijn we lekker een hapje gaan eten en na het eten belandden we in een super gezellige pub. Er was een singer-songwriter aan het spelen en de stemming onder de bezoekers zat er goed in. Niet veel later stonden we dus gezellig te dansen en mee te zingen. Maar helaas moest de pub om 12uur al sluiten. We gingen naar buiten en stonden daar nog even na te kletsen met andere mensen die de pub verlieten. Twee jongens zeiden dat ze op weg gingen naar een club dichtbij ons hotel en we besloten met hen mee te lopen. Inmiddels was het heel hard gaan sneeuwen en eenmaal bij de Club aangekomen besloten we toch maar naar huis te gaan, aangezien we de volgende ochtend vroeg bij de bustour moesten zijn. Inmiddels kwamen er echt sneeuwvlokken ter grote van waxinelichtjes naar beneden en heel Edinburgh veranderde in een witte slapende stad.

De volgende ochtend liepen we vroeg richting de bus waarmee we die dag op tour zouden gaan. Toen iedereen eenmaal in de bus zat werd ons al gelijk verteld dat de boot over het meer niet door zou gaan in verband met ijs op het water. Dit was natuurlijk erg balen, maar helaas. Het was een klein busje voor ongeveer 15 personen. Achter ons zat een hele groep Indiase jongeren die echt mega irritant aan het doen waren, dus het begon allemaal niet super. Na een tijdje kwamen we aan in Glasgow, waar wij dachten onze eerste stop te hebben, maar de bus is helaas niet van de snelweg afgeweest. We zagen het dus alleen met een rotvaart en niet vanaf een mooi uitzichtpunt; teleurstelling nummer 2. De volgende stop was Loch Lomond. Vanuit de bus zagen we sommige prachtige doorkijkpunten, maar het punt waar we uiteindelijk stopten was niet echt bijzonder. Aangezien de boottocht niet doorging, hadden we 1,5uur de tijd om rond te lopen en het dorpje (cq gehucht) in te gaan. Dit deden we dan maar en we vonden een oud hotel, waar we even een kopje thee dronken (en waar we niet echt welkom leken, zo nors als de bediening was). Maar teleurstelling nummer 3 was behaald. Terug in de bus, reden we een halfuur om bij een soort bazaar á la Beverwijk aan te komen. Hier mochten we lunchen en vertelde de buschauffeur dat het in verband met de sneeuwval te gevaarlijk was om echt door de Highlands en bergen te gaan rijden en er voor de veilige snelweg werd gekozen (Teleurstelling nummer 4 en 5). Binnen bleek het echt een trieste bedoeling te zijn, op een paar hoog bejaarde bezoekers was er helemaal niks dan achterlijke souvenirs. Ook de lunch viel erg tegen en de moed begon ons aardig in de schoenen te zakken.
Na de lunch reden we via de snelweg (het uitzicht werd ernstig belemmerd door de sneeuwval) richting Stirling. Hier aangekomen hadden we de mogelijkheid om entree te betalen en het kasteel binnen te gaan, of om gewoon het stadje te gaan bekijken. Wij kozen voor het laatste. En hiervan hadden we geen spijt, het was absoluut het hoogtepunt van onze dag. Het bleek echt een prachtig stadje te zijn met een rijke (Koninklijke) geschiedenis. Het stopte ook met sneeuwen, waardoor we een wat beter zicht kregen en ineens beseften dat we midden in de bergen zaten. Na vele mooie foto´s te hebben geschoten gingen we weer terug in de bus richting Edinburgh. Deze trip was absoluut het geld niet waard, maar werd gelukkig toch nog redelijk goed afgesloten. Eenmaal terug brachten we een bezoekje aan de kerstmarkt en dronken we een heerlijk kopje Glühwein. Daisy kocht daarna een prachtig kilt voor haar vriend en na het eten hebben we deze allemaal even aangepast in onze hotelkamer, wat een lol!
De volgende ochtend hebben we een bezoekje gebracht aan het Scottish National Museum. En later die dag zijn we een wandeling gaan maken. Eerst zijn we de Royal Mile afgelopen, waar veel van Edinburghs geschiedenis te zien was en richting het Koninklijk Klooster en het Schotse Parlement. Vanaf hier zagen we ook duidelijk Artur´s Seat (de vulkaan waarop Edinburgh is gebouwd) en Claudia en ik vonden dat we die zeker nog een keer beklommen moesten hebben voor we vertrokken. Via een ander pad liepen we bovenlangs terug richting het hotel en hadden vanaf hier weer een prachtig uitzicht over de stad. Na het avondeten waren we uitgeteld en besloten we lekker op tijd naar bed te gaan, aangezien de laatste dag eraan zat te komen en we Arthur´s Seat wilden beklimmen voordat om 11uur de taxi voor de deur stond.

Claudia en ik vertrokken dus voor dag en dauw. We hadden ons heel erg warm aangekleed, aangezien het die nacht -15°C zou zijn. Alleen bleek al gauw dat het iets te veel van het goede was en zodra we de klim begonnen ontdeed ik mij al snel van wat kleren. De wandeltocht bleek 1 van de hoogtepunten van ons verblijf te worden. Het uitzicht was echt adembenemend. En aangezien het langzaam licht werd, zagen we de stad letterlijk ontwaken. Daisy was niet meegegaan aangezien zij niet van wandelen houdt, maar ze moest eens weten wat ze miste! Al waren Claudia en ik ook blij om even gezellig met zijn tweetjes te zijn. Het enige nadeel was dat Claudia geen schoenen met een goed profiel bij zich had, waardoor het halverwege de tocht toch best gevaarlijk werd! We moesten een steil pad omhoog klimmen waar een soort treden in waren gemaakt, maar die door het dikke pak sneeuw niet echt makkelijk begaanbaar waren. Maar eenmaal boven was het een hele overwinning, misschien niet al te verantwoord, maar we hadden het gehaald. Heerlijk!
En rustig liepen we weer naar beneden, hmmm wat kan zo´n heerlijke ochtendwandeling goed doen! Bij het hotel aangekomen hadden we nog genoeg tijd om te douchen en de koffers in te pakken en om 11uur stond de taxi voor ons klaar om ons naar het vliegveld te brengen. Gelukkig was het vliegveld weer open (deze was de twee dagen ervoor gesloten wegens de sneeuwval) en eenmaal door de onwijs strenge douane konden we nog ff rustig afscheid nemen van Daisy. En rond 14.00uur was het zover, ik ging het vliegtuig in terug naar Nederland…
We hadden echt een super week samen gehad en nu was het erg vreemd om na al die maanden weer terug te gaan naar Nederland. Eenmaal aangekomen haalden Remko en Daniel ons op en reden we naar Diepenheim om daar kerstavond te vieren. De hele familie stond al te wachten en we hebben een flesje champagne geopend op mijn terugkomst! Erg tof en leuk om iedereen weer te zien!

Eerste Kerstdag gingen we na het ontbijt richting de Van Rheenens en daar hebben we de Eerste Kerstdag gevierd. Jammer genoeg moest Daniel Tweede Kerstdag werken en zijn we daarom ´s avonds alweer richting Haarlem gegaan. Tweede Kerstdag was daarom een rustig dagje voor mij, ik heb rustig wat spulletjes uitgepakt en mijn foto´s geupload. Alleen kon ik helaas niet alles uploaden, aangezien ik mijn Hyves upload limiet heb overschreden! Volgende maand dus meer foto´s!
En om 17uur ben ik naar Cruquis gereden om Daniel van zijn werk op te halen. We reden gelijk door naar Deep´n, want er stond een avondje Fratsen op ons te wachten! Thuis aangekomen was Gijs speciaal even naar ons toegekomen om mij gedag te zeggen, heel lief! Daniel en ik aten gauw wat, terwijl de rest alvast met de bus naar Hengelo ging. Claudia kwam ook naar ons toe en tegelijk met Lien en Kaatje reden we naar Metropool. Eenmaal binnen zat de stemming er snel goed in en het was super leuk om al die Deepsen weer te zien! Na het geweldige optreden voor Uli, zijn we in Hengelo de stad in gegaan, naar Merlijn. Ondanks de nogal kansloze muziek hebben Daniel, Vera, Ritchie, Edo en ik er toch een onwijs feestje van proberen te maken in de voorzaal. En dat is aardig gelukt! Tot om 4uur de bus klaar stond om ons weer terug naar Diepenheim te brengen.

Op 29 januari had ik mijn tweede gesprek bij Gasten Zonder Grenzen. Ik vertrok richting Amsterdam en trof hun kantoor aan in het oude ID&T kantoor, waar zij (hoe toepasselijk!) in het Thunderdome kantoor zaten. Het gesprek ging erg goed en ik begreep dat ze erg enthousiast waren. Ook hoorde ik toen dat ik niet de enige kandidaat was. Ze vertelden mij dat mijn voordeel was dat ik 4 dagen in de week kon werken en kon garanderen dat het plan eind juni af was, wat ze erg aanspraak. De andere kandidaat had meer ervaring, maar kon minder vaak werken, waardoor het waarschijnlijk langer ging duren. Na het gesprek had ik een erg goed gevoel, al wist ik wel dat onze kansen 50/50 waren. En inmiddels heb ik te horen gekregen dat ik het helaas niet ben geworden… Ze hebben uiteindelijk de doorslag laten geven dat ze niet weer in juli op zoek moeten naar een nieuwe kandidaat. Aangezien ik dan klaar ben met afstuderen en (blijkbaar) niet heel duidelijk had laten merken dat ik graag zou willen blijven na mijn afstuderen. Wel heel jammer, maar helaas. Ze vroegen wel of ik nog een keer langs zou willen komen om te zien of ik misschien op het gebied van productie iets voor ze kan betekenen. En natuurlijk lijkt mij dit ook super tof, dus hopelijk dat hier nog wat uit voort komt!

En zo werd het alweer tijd voor Oud en Nieuw. Dit hebben we gevierd in Haarlem. Nadat wij hier verzameld hadden gingen we richting Jan Luc, daar hebben we gezellig ingedronken, voordat we voor het 12uur moment naar de stad liepen. Ik moet eerlijk toegeven dat mijn avond niet heel helder meer is, vandaar dat ik dit kort en bondig zal houden. Nadat het 12uur was en we iedereen gelukkig Nieuwjaar hadden gewenst, liepen we weer terug naar Jan Luc. Onderweg ging is samen met Rob en een vriendin van Karin een onwijs pauper café in, echt heel triest, maar wel grappig! En eenmaal bij Jan Luc was de fles Champagne die ik in mijn handen had gekregen op de Grote Markt plotseling op en voelde ik mij niet zo lekker. Gelukkig ging Tim met mij mee naar buiten en besloten we om terug te gaan naar ons huis. Hier aangekomen voelde ik mij gelukkig alweer wat beter en zo hebben we nog heerlijk tot in de vroege uurtjes nagezeten.
Toen ´s ochtends het hele huis langzaam ontwaakte (we hadden nogal wat logees) werd het na het ontbijt tijd om ons klaar te maken voor het volgende feestje! We gingen naar het Sjonnie en Anita Feest in Club Canvas in Amterdam. Eindelijk mocht ik mijn vieze gouden glitter jurk aan, mijn panterlegging en bolero, al mijn goud om mijn nek en mijn haar in een gladde strakke staart op mijn hoofd. Fantastisch! Ik snap nog steeds niet waarom ik in het dagelijks leven niet als Anita door het leven ga…
Tim ging met de auto en zo reden we naar Amsterdam. Na eerst nog even een goede vette hap te hebben verorberd liepen we richting Canvas. Het feestje begon uiterst tam maar werd uiteindelijk echt een gezellige boel! Veel mensen hadden goed hun best gedaan om er zo schooierig mogelijk uit te zien, dus het was een waar genot voor het oog! Ook sprak ik hier vele Loveland maatjes, die ook met zijn allen naar Canvas waren gekomen, heel gezellig dus! Maar alle leuke avonden gaan voorbij en zo ook deze…

2 Januari werd een dag van bezinning (lees; uitbrakken) en 3 januari kwam de hele familie (die van mij en van Daniel) op bezoek. We waren wel met 14 mensen in ons kleine stulpje, maar het was heel gezellig! Ik had een goulashsoep en een Italiaanse tomatensoep gemaakt en we hebben lekker geluncht. Na de lunch zijn we met zijn allen lekker even naar het strand gegaan. Hier hebben we een frisse neus gehaald en hebben daarna samen nog even wat gedronken. En daarna ging iedereen weer huiswaarts en ging ik samen met Daniel en tante Marja (uit Amerika) terug naar ons huisje. We hebben onderweg even een pizzaatje opgehaald en na dit verrukkelijke maal heeft Daniel mij weer naar het vliegveld gebracht. Op het vliegveld viel ik in slaap en had zo bijna mijn vlucht gemist, maar ik werd gelukkig net op tijd wakker. En rond 10uur ´s avonds was ik weer in mijn eigen kamertje in Leeds.

De laatste twee weken in Leeds stonden vooral in het teken van afscheid nemen. Bij bijna alles wat we deden beseften we dat we niet veel tijd meer samen over hadden. Zo waren er verschillende gezellig avonden waar behoorlijk wat drank genuttigd werd. En de verjaardag van Apolline, waarbij we met zijn allen weer naar Wodka Revolution zijn gegaan. De volgende ochtend kwamen Marvin en Noelia op bezoek. Op het vliegveld kreeg ik een onwijs grote mega Chupa Chup, die later erg populair bleek te worden! Samen met Marvin en Noelia gingen we zaterdags ff gezellig de stad in. Na wat shoppen, een paar pintjes en wat van de stad gezien te hebben besloten wat te gaan eten in de Drydock, maar wat viel dít tegen! ´s Avonds zijn we even met een stel naar de Kirkstall Brewery bar gegaan en zo hebben ook Marvin en Noelia een indruk gekregen hoe Engelse meiden eruitzien. De volgende dag verzamelden we ons voor het Wereld Record Sneeuwballengevecht. Helaas was het officieel afgelast, aangezien de jongen die dit evenement op Facebook was gestart bezoek had gehad van de politie. En dat hij opgepakt zou worden als het toch plaats zou vinden (aangezien het in Groot-Brittannië verboden is om met meer dan 8 mensen samen te scholen). Maar hoe dan ook, waren er toch zeker 1000 mensen naar het park gekomen voor een mega snowball fight! Echt geniaal om te zien hoe zoveel mensen elkaar met sneeuw bestormen. Er waren zelfs professionele katapults aanwezig, speciaal voor sneeuwballen!

Na het sneeuwballengevecht gingen we samen met Daisy richting Kirkstall Abbey. Hier liepen we samen een rondje, maar helaas was zowel de Abbey als het museum dicht (vanwege het slechte weer, ondanks dat het een stralende dag was, maarja die Britten zoeken altijd wel een reden om niet te hoeven werken). Maar gelukkig reed het treintje wel en zo hebben we toch nog heerlijk genoten van deze 5 minuten in dit mooie stoomtreintje!
´s Avonds gingen we richting de stad om naar de 3D Film Avatar te gaan kijken, wat is dit een super mooi gemaakte film! Ik wil het echt iedereen aanraden! Ik denk dat ik nog nooit een film heb gezien met zulke mooie beelden, echt geniaal! Het verhaal is dan wel niet super origineel, maar de achterliggende gedachte dat we goed voor Moeder Aarde moeten zorgen is wel een hele mooie! Na de film spraken we af in de Hifi Bar. Hier hebben we gewacht op de anderen, later die avond wilden we nog ergens anders naartoe gaan, maar alles bleek of dicht of we werden geweigerd. Dat was dus wel een beetje een tegenvaller. En uiteindelijk belandden we in onze keuken waar we nog tot laat hebben gezeten. En toen ik maandagochtend wakker werd bleek het te regenen en helaas geen weer om lekker naar buiten te gaan. We bleven dus maar lekker binnen. Later die middag ben ik met Marvin en Noelia naar de bushalte gelopen, waarna zij de bus naar het vliegveld hebben gepakt. We hadden het erg gezellig gehad samen en ik vond het erg leuk dat nu mijn hele schoonfamilie op bezoek is geweest!
De rest van de week bestond weer uit vele gezellige avondjes. Dinsdag hebben we nog een keer de Otley Run gedaan. Ik had mij weer in mijn Queens of Hearts Dress gehesen en had de mooie mega Chupa Chup meegenomen, waardoor ik al snel werd omgedoopt tot Queen of Lollypops. Samen met Daisy en Michael sloten wij ons aan bij Miquel en Alans klasgenoten. Het was weliswaar wat tammer dan de eerste keer, maar toen ook Sarah zich bij ons sloot, werd het toch nog een waar feest! Op vrijdagavond zijn we met een hele club gaan bowlen en had ik opeens een Lucky Day! Mijn eindstand was 153! Waar dat ineens vandaan kwam? Bij terugkomst gingen we naar onze keuken en haalde Marc zijn gitaar op om gezellig een beetje te zingen met elkaar. Hij kan echt zo goed spelen, dus we genoten er onwijs van (mijn huisgenoten Alex en Finn waarschijnlijk iets minder, aangezien zij net terugkwamen uit Amsterdam, waardoor zij waarschijnlijk behoorlijk naar de kloten in bed lagen, maarja, nog 2 dagen dan waren ze van ons af!) Toen we uitgezongen waren en iedereen richting huis ging, besloot ik om in Daisy´s boek te gaan schrijven. Zij had een boek bijgehouden sinds ze hier was en wilde dat iedereen er wat in schreef. En zoals jullie weten ben ik nogal lang van stof, dus heb ik zo´n 2 uur genomen om alles op te schrijven wat we hebben gedaan. Maar na een halfuur (het was inmiddels 4uur ´s nachts) ging ineens het brandalarm af! Grrrr…. Het was nu echt al lang geleden dat het brandalarm was afgegaan, maar ze konden het waarschijnlijk toch niet laten om ons op deze manier gedag te zeggen! Ook Finn en Alex moesten naar buiten… oef, wat stonden hun gezichten op onweer! Maarja, nu zal ik in ieder geval nooit vergeten hoe fijn het is om midden in de nacht buiten te staan rillen in de kou, terwijl er weer 1 of andere malloot het grappig vindt om het brandalarm af te laten gaan!

Zaterdags stond in het teken van mijn tas inpakken, waar ik al dagen tegenop zag. Uiteindelijk heeft het nog tot 16uur geduurd, voordat ik de eerste spullen ben in gaan pakken. Toen eindelijk alles erin zat, besloten Miquel en ik samen wat eten te bestellen voor onze laatste avond samen (Daisy en Jin waren samen uit eten gegaan, aangezien zij om 19uur bij het concert van Kitty wilden zijn). Na lang getwijfeld te hebben wat we zouden bestellen, werd het een broodje kebab. Ik ging snel ff douchen en na een halfuur klopte Miquel op mijn deur, of ik nou een keer klaar was voor het eten! Oeps, ik wist niet dat het er al was… Miquel stelde voor om op zijn kamer te eten, aangezien onze keuken zo´n vieze ranzige teringbende was, dat wij er allebei van walgden om daar onze laatste avond door te brengen. En Miquel opende de deur en hij had zijn kamer omgetoverd tot een Spaans restaurant. Met kaarsjes aan en een Spaanse gitaar op de achtergrond! Echt zo lief! En zo aten we gezellig voor de laatste keer samen.

Na het eten vertrokken we richting de Leeds Uni bar (waar we na mijn verjaardag ook waren geweest) voor een lekker avondje Drum&Bass. Het was onwijs gezellig, maar erg raar dat dit echt de laatste avond samen was. Vooral aan Alan en Sarah kon je merken dat het naderende afscheid en zwaar boven het hoofd hing. Tegen een uur of 4 besloten we naar buiten te gaan en een taxi te bellen. Bij mijn kamer aangekomen heb ik al mijn spullen die ik achter wilde laten op mijn bed uitgestald en zo hebben Sarah en Chloé zich uit kunnen leven op mijn spullen en gingen zij beiden zwaar beladen weer terug naar hun eigen kamer. Nadat ook zij vertrokken waren heb ik geprobeerd dit verhaal te schrijven, maar ik was echt he-le-maal gesloopt! 2 uur later verzamelden we om 9uur bij Daisy voor een afscheidsontbijtje. Toen zij vertrokken was ging ik naar mijn kamer om de laatste dingetjes in te pakken, we kregen ook onze controle van de kamer en alles bleek er goed uit te zien. Daarna kwam Alan afscheid nemen en rond 14uur liep ik met Miquel naar de bus. Hij ging met de coach (een tourbus) richting London, om daar op zoek naar een baan te gaan, erg spannend dus! En ik liep weer alleen terug naar mijn kamer, waarna Sarah belde om te vragen of ze langs kon komen. Ze had net afscheid moeten nemen van Alan en was erg verdrietig. En om 15.30uur kwam ook mijn taxi eraan en nam ik afscheid van Sarah. Het was zo raar om weg te gaan, maar ik was zo moe dat niet alles meer tot mij doordrong.
In de taxi was ik ook na 1 minuut al te moe om te praten en na het inchecken ben ik gelijk in slaap gevallen op het vliegveld. Daarna in het vliegtuig sliep ik verder en zo was ik binnen een mum van tijd terug in Nederland. Nadat ik bij de band was gekomen, kwam gelijk mijn tas er al aan en liep ik naar de uitgang. Maar bij de uitgang stond niemand, ik dacht, goh das raar, ik dacht dat Daniel hier wel zou staan! Dus ik Daniel bellen… bleek dat op het bord stond dat ik bij Arrivals 4 zou komen (ipv 3!). En zo kwam ik van de andere kant aanlopen en zag ik mijn verassing al staan! Lara en Claudia waren ook meegekomen en hadden zelfs een heel mooi en lief spandoek (Na 4 maanden weg van huis is ons vriendinnetje weer gezellig thuis! Met bezoekjes is ze wel verwend, geen plekje in Leeds die ze niet kent. Na o.a. veel te hebben gebeest, is het nu "klaar" met het feest. Ghehe, hihi… We zijn blij dat jij er weer bent!!) bij zich en Daniel een mooie rode roos! Ik voelde me helemaal welkom geheten!
En zo komt er een einde aan mijn Leeds avontuur. Ik heb er heel erg van genoten en heb een hele goede tijd gehad. Ik heb veel geleerd en veel gezien. Ik ben er ook achter gekomen dat Engeland niet een land is waar ik voor langere tijd zou willen wonen, maar ik ben iedereen die ik heb ontmoet wel heel erg dankbaar voor deze geweldige ervaring die ik heb opgedaan!

Ik zie en spreek jullie vast allemaal snel weer een keer in real life!

Big kiss Xx Anke

Wil je Anke in Verenigd Koninkrijk bellen? Bel dan goedkoop via HalloBuitenland.nl